De Opblaasbende, bijna lek! Beth Garrod en Jess Hitchman
Het verkeerde meisje Angelique Haak
Neem mij mee Sarra Manning
De zwervende spits Joep van Deudekom
Floor breekt door! Marjon Hoffman
Over Emma Rosie Walsh
New York, de gedroomde stad Erik Mouthaan
Perfecte stilte Helen Fields
Een wereld van verschil Carla Laureano
De laatste vrouw Chantal van Mierlo
Vergeet mij niet Janny van der Molen
Welkom thuis in Love Heart ... Christie Barlow
De kustmoorden James Patterson en J.D. Barker
Vlo Lex Paleaux
Het verhaal van Donker Marit Kok
Daar ben je dan Ellen Andrea
De verloren jongen Chantal van Mierlo
Niemand zeggen M.J. Arlidge
Ons zwijgen en ons spreken Cathy Bonidan
Het schooltje van Auschwitz Mario Escobar
Ticket to Ride puzzelboek Richard Wolfrik Galland
Tiffany Dop Tjibbe Veldkamp
Het knettergekke plan van N... Myron van der Velden
Perfecte dood Helen Fields
Het Bluebird geheim Sharon Cameron

Glazen vleugels - Katrine Engberg

Geschreven op dinsdag 21 april 2020

In het begin werd ik verblind door de vele personages. Ik vond het moeilijk om bij te houden wie wie was.

Hoe verder ik kwam, hoe meer de spanning ook leek te stijgen. Richting het einde werd dit boek alsnog een zogenoemde 'pageturner'.

Je leest vanuit wisselende perspectieven en er zijn aardig wat personages die hiervoor in aanmerking komen. Hierdoor moet je goed bij het verhaal blijven om het te kunnen volgen. Tegelijkertijd leer je langzaam de verschillende personages een beetje kennen. Helaas is geen enkel personage echt mooi uitgediept.

Wellicht is deze keuze gemaakt omdat er zoveel personages zijn en omdat het lijkt alsof er rookgordijnen worden gecreëerd. Engberg lijkt velen verdacht te willen maken en dat heeft wel gewerkt, het duurde lang voordat ik wist wie de dader was. Persoonlijk vind ik het wel leuk als dat een beetje mysterieus blijft.

Titel: Glazen vleugels
Auteur: Katrine Engberg
 
Genre: thriller
Aantal pagina's: 368
 
ISBN: 978 94 005 0987 0
Uitgever: A.W. Bruna
 
Verschenen: april 2020
Prijs: onbekend

De personages voelden een beetje als los zand. Ik merkte geen chemie, geen band of klik. Er zat geen enkel personage tussen dat eruit sprong. Tegelijk zorgde dit ervoor dat ik het niet vervelend vond om te wisselen van perspectief. Het voelde wel als een gemiste kans dat de personages zo oppervlakkig bleven. Wat dat betreft had Engberg hier veel meer uit kunnen halen denk ik.

Gelukkig komen de personages hoe verder je leest steeds meer bij elkaar. Alsof er meer samenhang in komt. Dat is ook het moment geweest waarop het verhaal mij meer begon te pakken. Hoe verder ik kwam, hoe meer de spanning ook leek te stijgen. Richting het einde werd dit boek alsnog een zogenoemde ‘pageturner’. De spanning die ik eerder niet zo voelde wist Engberg op dit punt heel goed op te voeren. Voor mijn gevoel kon het verhaal ook op het einde meerdere kanten op gaan en daar houd ik wel van.

Achterflap van het boek (tekst van de uitgever):

Zaterdag 14 oktober. De afdeling hartbewaking in het Rigshospital van Kopenhagen. Een verpleegkundige vult een injectiespuit met een overdosis medicatie en loopt de kamer binnen van een oudere patiënt.

Vijf dagen eerder. Een bezorger maakt zijn rondje door het centrum van Kopenhagen en doet een macabere vondst: het naakte lichaam van een dode vrouw ligt in een fontein in een van de hoofdstraten van de stad. Symmetrische snijwonden zijn zichtbaar op haar hele lichaam – ze lijkt te zijn doodgebloed.

Rechercheur Jeppe Kørner krijgt de zaak toegewezen. Het onderzoek leidt hem en zijn team naar het hart van het zorgsysteem. Een wereld waar vuile ambitie en corruptie een grotere plaats innemen dan empathie en medemenselijkheid. En intussen tikken de uren weg tot de volgende moord…