Ergens in de sneeuw Linde Faas
Pleegkind Claire Keegan
Denk aan mij Frances Liardet
Het begint met de geur van ... Kelly Moran
De reis van Grote Panda & K... James Norbury
Dierenarts Daantje en de di... Lizette de Koning
De heks in mij Loes den Hollander
Met Filippa Fazant naar de ... Briony May Smith
Drie dates Beth O'Leary
De beste meester van de hel... Manon Sikkel
Ik hoor er niet meer bij Carolien Ceton en Sergej Kreso
De kluts kwijt Vanessa Thuyns
100 antwoorden bij seksuele... Belle Barbé
De laatste vier dagen Gemma Geurts
De zon, de zee en de sterren Iulia Bochis
Ik ben niet vermist Kashelle Gourley
Hoor je mij? Caja Cazemier en Martine Le...
De droomfabriek Gerwin van der Werf
Veilig door het eerste jaar Beatrijs Smulders
Ontploffende kevers en opbl... Tracey Turner
Perfecte moord Helen Fields
Beer zoekt een beste vriend Peter Horáček
Wildflower Summer 1, In jou... Kelly Moran
Heksenwinkel Kaye Umansky
Unlock! Jason Ward en Cyril Demaegd

Stille schreeuw - Angela Marsons

Geschreven op dinsdag 17 maart 2020

Ik begin meteen met een bekentenis. Hoewel ik nieuwsgierig was naar het verhaal, dacht ik ook vrij snel ‘wéér een boekenserie met een vrouwelijke detective in de hoofdrol’. We kennen natuurlijk de boeken van Arlidge en Bryndza en recent las ik Stil maar van Carla Kovach waarin ook een vrouwelijke detective het hoofdpersonage is.

Daar kwamen plotwendingen voorbij die ik niet aan had zien komen en die ik geniaal vond.

Hoewel ik wel denk dat het handig is om deze boeken niet te snel achter elkaar te lezen (dat zou wat verwarring met zich mee kunnen brengen) moet ik eerlijk zeggen dat ook Marsons ‘Kim Stone serie’ een hele goede indruk op mij heeft gemaakt.

Waar ik erg aan moest wennen was het karakter van Kim Stone. Ik vond haar erg bot en onaardig, ook op momenten waar het volgens mij niet nodig was. Dat irriteerde mij een beetje. Ook alle details rondom motoren hadden van mij een stuk minder gemogen, maar dat zal heel persoonlijk zijn.

Langzaamaan kom je als lezer meer te weten over Kim en dat is fijn omdat het haar wat menselijker maakt. Je komt ook pijnlijke stukjes te weten waardoor je ergens ook begrip krijgt voor haar keuzes. Het samenspel tussen Kim en Bryant is heel goed gedaan. Daardoor weet je toch al vanaf het begin dat Kim niet altijd zo bot is en dat ze echt wel gevoel heeft. De omgang met Lucy vond ik ook ontzettend mooi beschreven en deed me echt wat.

Het verhaal vond ik lang niet altijd even spannend en dat vond ik jammer. Ik kan ook niet precies uitleggen wat ik heb gemist. Er gebeurt genoeg. Sommige dingen vond ik zelfs wat naar beschreven maar ook dit is persoonlijk hoe goed je daar tegen kunt.

Titel: Stille schreeuw
Auteur: Angela Marsons
 
Genre: thriller
Aantal pagina's: 380
 
ISBN: 978 90 225 8841 3
Uitgever: Boekerij
 
Verschenen: januari 2020
Prijs: onbekend

De omschrijvingen van Marsons wat betreft locaties waren voor mij niet altijd duidelijk genoeg om een goed beeld te krijgen, misschien heeft dat meegespeeld in het niet helemaal meegezogen worden. Lange tijd heb ik dus het gevoel gehad dat het een ‘oké’ boek was en niet heel bijzonder.

Tot het einde in zicht kwam! Daar kwamen plotwendingen voorbij die ik niet aan had zien komen en die ik geniaal vond. En hier gold ook, het verhaal is niet klaar tot je echt de laatste bladzijde hebt gelezen. Want denk je dat het einde is geweest en Marsons rustig aan het afronden is, dan gaat het verhaal ineens toch nog door. Geweldig!
Dat einde is dan ook de reden waardoor ik met zekerheid kan zeggen dat ik deel twee ook ga lezen.

Achterflap van het boek (tekst van de uitgever):

Vijf mensen staan rondom een ondiep graf. Ze hebben om de beurt gegraven. Een graf voor een volwassene zou nog langer hebben geduurd. Het slachtoffer was onschuldig, maar ze hadden geen keus. Hun geheimen moesten bewaard blijven, ten koste van alles.

Een gewurgde schooldirectrice blijkt slechts het begin van een reeks gruwelijke moorden die de inwoners van Black Country doet huiveren. Na een lugubere vondst in een voormalig weeshuis realiseert detective Kim Stone zich dat de dader van al deze misdaden één en dezelfde is – en dat hij al dertig jaar actief is.

Stone is de enige die de moordenaar kan ontmaskeren, maar ze wordt afgeleid door demonen uit haar verleden. Terwijl zij de duistere gebeurtenissen uit haar jeugd probeert te verwerken, blijft het dodental stijgen…